Dagwandeling tussen Schijf en Horendonk

Dagwandeling tussen Schijf en Horendonk

Het is de laatste wandeling voor dit jaar, en wat voor een. We eindigen 2017 zoals we het zijn begonnen tijdens de winterbivak: met sneeuw!

We starten onze route vanaf het café Jagersrust bij Schijf, terwijl de lucht nog grijs en grauw is. Het regent zachtjes als we het monument voor de turfsteker aan de Oude Zoek passeren met een gedicht van Geert De Kockere met de passende slotregel: Veen en ven zijn nu weg / Het oude zoek…

Op de Oude Buisse Heide vinden we een grote kei waarop Vincent van Gogh verklaart dat hij altijddurende heimwee heeft naar hei en masthout. En of dat nog geen poëzie genoeg is komen we overal op de Oude Buisse Heide bordjes tegen met gedichten van schrijfster en politica Henriette Roland Holst, die in 1945 het natuurgebied schonk aan Natuurmonumenten.

Niet alleen poëzie kruist ons pad, maar ook duistere spookverhalen, zoals van het Beest in de donkere modderpoel.

Benen en kieuwen, kille fletse ogen. Soms steekt zijn kale kop onder het modderoppervlak uit. Schuw, maar als hij bang wordt, tilt hij zijn lippen op. Toont scherpe randen piranhatanden. Er gaat geen jaar voorbij, of hij wordt gezien; het beest in de modderpoel. Niemand weet wat het is. Hoe lang hij er al leeft. Wat hij eet. Wat ze wel eten: afgekloven hertenbotten, leeggeklauwde hondenkoppen en soms, een heel klein kindervoetje, de teentjes wit in de modderrand… Niemand die durft te dreggen hier. Bang voor wat er boven komt. Bang voor het beest op de bodem.

De regen verandert langzaam in sneeuw en binnen een uur is alles bedenkt met een laagje sneeuw; het landschap omgetoverd tot een sprookjesachtige omgeving. Zelfs lelijke dingen worden mooi als ze bedekt zijn met een laagje sneeuw.

Via de Ellewaardweg passeren we de grens met België, waar het bos Essen-Duinen induiken. Hier ligt ook het Benegobos, een geboortebos uit 2014 waar ouders samen met hun jongste telg en zijn of haar grootouders een boom hebben gepland. Het bos is herkenbaar aan de fraai uitgesneden uilen, nu bedekt met een laag sneeuw.

Niet ver daarvandaan is op de grens met Nederland een wachthuisje en slagboom geplaatst ter herinnering aan de levendige smokkel die hier plaatsvond rond de Eerste Wereldoorlog. Met name Geert Schrauwen, alias Klaveren Vrouwke, wordt hier herdacht. Officieel was hij handelaar maar eigenlijk bracht hij zijn hele leven smokkelwaar over grens. Hij was een meester in het zich vermommen en ging rustig de grens over als vrouw, non, pastoor en zelfs als hooggeplaatste militair. Vermoedelijk kreeg hij zo de bijnaam ‘Klaveren Vrouwke’.

Op 5 mei 1916 schoten Nederlandse grenswachten Geert op Belgisch grondgebied dood, bij zijn zoveelste poging smokkelwaar over de grens te krijgen. Om een grensincident te vermijden trokken de grenswachten hem op de Nederlandse kant. Een soldaat kerfde met zijn bajonet een kruis en de letters ‘KV’ in de zogenaamde ‘strontpaal’, zo werd de paal een soort minigrafzerk. Deze paal zou zijn merkwaardige naam danken aan de douaniers die hun gevoeg achter deze paal deden. Blijkbaar heeft de steen een comfortabele vorm...

We blijven nog even in België, want een stukje verderop bevindt zich nog zo’n historische plek, de Raybergh. Hier was de voormalige executieplaats van Essen waar tot in de 18e eeuw misdadigers werden geradbraakt en gewurgd. In 1767 werd hier Elias Breukeleer “gerugbraakt en den kop afgeslagen” en werd ”Sin lijf ghebonden op ’t rad vur crayen en gieren”.

Karlijn krijgt last van een oude enkelblessure en we zijn genoodzaakt haar achter te laten. Natuurlijk niet bij de Raybergh, dat zou een beetje morbide zijn, maar honderd meter verderop bij het Mariakapelletje van Horendonk. Annemiek is zo vriendelijk om bij haar te blijven en beide kunnen zich warmen aan de vele kaarsjes en de sacrale nabijheid van Maria.

Als de rest van ons gezelschap terug komt bij Jagersrust, haal ik Karlijn en Annemiek op met de auto. Daarna warmen we onze doorweekte en verkleumde lijven weer een beetje op in café Jagersrust. Onder het genot van een kop warme chocomel en gezellige jaren vijftig muziek houdt de vader van de eigenaresse van het café ons gezelschap, terwijl hij ons trakteert op een bord met kaas, komkommer en worst en een schaal met nootjes.

Namens de wandelcommissie wens ik jullie allemaal hele fijne feestdagen en we hopen jullie weer te verwelkomen bij één van onze wandelingen in 2018!

Frank van der Zande