Dagwandeling Wouwse Plantage

Dagwandeling Wouwse Plantage

Waar kun je eind oktober het best genieten van de herfst. In het bos natuurlijk. Op de grond ligt een dik tapijt van bladeren en wat nog rest aan blad in de bomen is een bonte kleurenpalet van rood, geel, groen, bruin en alles daartussenin. Tussen al het gevallen loof groeien dan ook nog eens paddenstoelen in alle soorten en maten en bomen zijn rijkelijk voorzien van zwammen.

Zaterdag 28 oktober

Voor de wandeling van vandaag zijn we met z’n vijven en gaan we naar ongetwijfeld één van de mooiste bossen in het westen van Brabant: Landgoed Wouwse Plantage. Even een korte geschiedenis. Het landgoed ligt op een zandrug die ongeveer 20.000 jaar geleden is gevormd. Na die tijd begon het veen uit te breiden dat de bewoners van deze streek in de Middeleeuwen ontgonnen. In het midden van de zestiende eeuw werden de eerste bomen aangeplant. Van oorsprong is de gehele Wouwse Plantage dus aangeplant bos. In de loop der eeuwen kende het landgoed nogal wat wisselingen van eigenaren. Stamvader van het huidige landgoed was baron Pierre de Caters die het in 1839 aankocht. In die tijd stonden in het centrum enkele boerderijen en huizen. De Caters liet een groot herenhuis bouwen dat bekend staat als het kasteel. Het grootste deel van het landgoed is nog steeds privé terrein en beperkt toegankelijk.

Al vrij snel komen we bij een open plek in het bos waar we aan het eind van een lange laan het kasteel zien. Althans, we zien een witte vlek. ’t Is dat we weten dat het kasteel daar ligt. Eigenlijk zie je er niks van.

Natuurlijk komen we weer heel veel paddenstoelen en zwammen tegen en zoals gewoonlijk kennen we van de meeste de naam niet. Waarom heb ik nou mijn boekje over paddenstoelen niet bij?

Tijdens de wandeling komen stroperij en andere illegale praktijken in de natuur ter sprake. Dit leidt tot een interessante discussie over wandelethiek. Wij vinden onszelf rechtgeaarde natuurliefhebbers die het beste menen voor te hebben met ons ecosysteem. Een populair motto onder hikers is dan ook: “Take nothing but pictures, leave nothing but footprints, kill nothing but time”. Maar als we ons wandel- en hikegedrag tegen een kritisch licht houden zijn we dan niet een beetje hypocriet? Want is het negeren van verboden toegangsborden niet willens en wetens de wet overtreden, wildkamperen gewoon disrespect voor de eigenaar, een kampvuur maken onnodig risico nemen voor mens, plant en dier en tenslotte het gebruiken van houtblokken uit iemands voorraad geen ordinaire diefstal. En aan al die zaken heb in ieder geval ik mij schuldig gemaakt…

We komen langs een boom waar een groot gat aan de onderkant toegang geeft tot het binnenste van de boom. Nieuwsgierig hoe ver de holte in de stam doorloopt naar boven maak ik een foto van de binnenkant en zie dan dat precies in het midden van de holte zich een grote zwam heeft genesteld. Een foto van de ingang van het gat heeft meer weg van een grot dan van een boom. Even later komen we langs nog zo’n fascinerende boom. Hier niet echt een gat in de boom, maar een opvallende warrelknoest die met de nodige fantasie veel weg heeft van een bepaald lichaamsdeel.

Terug bij de auto lopen we tegen een tiental korte betonnen palen die duidelijk het fundament vormen van een ding dat hier ooit heeft gestaan. We pijnigen onze hersenen van wat het geweest zou kunnen zijn: toren, antenne. We weten het niet.

Dus was het vandaag weer een prachtige wandeling waar we volop genoten van alle herfstkleuren en we weer genoeg stof hebben opgedaan om over na te denken.

Frank van der Zande