Verslag van het WINTERBIVAK 2017

Verslag van het WINTERBIVAK 2017

Wat wij natuurlijk al lang wisten is nu ook wetenschappelijk bewezen: Een weekendje kamperen ijkt de biologische klok (bron: NRC 2017-02-03 ). En daarom gaan wij met de NKBV een paar keer per jaar lekker kamperen. De winterbivak begint inmiddels een vast onderdeel van de wandelweekenden van onze regio te worden. Speciaal voor degenen die de kou durven te trotseren en niet bang zijn om in een tentje ergens midden in een bos te overnachten.

Winterbivak 2017 in de Eifel

VRIJDAG 27 JANUARI

De Omgeving van Birresborn

Zeven avonturiers hebben zich aangemeld voor deze winterse tocht in de Eifel. Dat is een behoorlijke opkomst en moet eigenlijk niet meer worden, omdat je anders te veel in de gaten loopt in de Eifel. Kamperen in het bos in Duitsland is leuk, maar misschien niet helemaal legaal…
’s Ochtends verzamelen Henk, Marga, Pia, Kees en ik zich in Birresborn. Willem en Ronald zullen pas tegen de avond komen. Wij starten met een tocht rond Birresborn en hebben als opdracht meegekregen een kampeerplek te zoeken niet te ver van Birresborn.

We vertrekken in zuidwestelijke richting. We hebben geluk, er ligt een dik pak sneeuw en een met sneeuw bedekt landschap is altijd betoverend mooi. Zeker als daarbij het zonnetje een beetje schijnt. Al snel komen we bij de Eishöhlen van Birresborn. De grotten zijn niet natuurlijk ontstaan, maar werden uitgegraven voor de winning van molenstenen. De grotten hebben maar één ingang waardoor de koude lucht in de winter de grot indaalt en er in de zomermaanden niet meer uit kan. Het condenswater kan daardoor zelfs in het voorjaar bevriezen. Ter bescherming van de vleermuizen die in de grotten wonen, zijn twee van de drie grotten gesloten. Ik neem een kijkje in de grot die wel open is. Aangezien het nu buiten ook koud is, merk je niet zo veel van kou in de grot. Bij de ingang van de grot staat een mooie ijsstalagmiet.
We komen langs een open stuk waar tal van wildsporen door de verder ongerepte sneeuw lopen: herten, hazen, everzwijnen, wat loopt hier allemaal niet rond. In ieder geval lijkt het door de vele sporen een drukte van jewelste.

Niet ver van de Eishöhlen bevinden zich de twee oudste pijnbomen (Kieferbaumen) van de Eifel. Om die reden hebben ze de bomen Adam en Eva genoemd. De bomen zijn ongeveer 200 jaar oud. Eva heeft zo te zien in haar leven al heel wat meegemaakt en de jaren beginnen nu te tellen. De achterkant is van bijna alle bast ontdaan en zit vol met spechtgaten. Twee kabels houden haar overeind, maar of dat nog lang zal lukken lijkt twijfelachtig. Adam daarentegen is groot en fors en ziet er gezond uit. Met zijn bijna drie en een halve meter omtrek is deze boom best wel indrukwekkend. Tussen Adam en Eva staat een klein boompje. Het is niet duidelijk of het Kaïn of Abel is.
Tijdens de afdaling naar Mürlenbach zien we de met sneeuw bedekte torentjes van de Bertradaburg. Van deze burcht wordt beweerd dat Karel de Grote hier geboren zou zijn, maar hier is geen bewijs voor.

Vanuit Mürlenbach volgt een lange klim omhoog tot bovenop de Goldberg waar we onze eerste bivak maken. Kees en ik lopen twee kilometer terug naar Birresborn om Ronald en Willem op te halen. Onderweg zien we een kudde herten tussen de bomen door het bos huppelen. Als we beneden in Birresborn aankomen begint het te schemeren en tegen de tijd dat we weer terug zijn in het kamp is het donker. De taken worden verdeeld en na een heerlijke maal van noedels komt de Jägermeister en port tevoorschijn en voeren we interessante gesprekken over wandelen, kou en politiek.

 

zie fotoalbum

 

ZATERDAG 28 JANUARI

Van Birresborn naar een bos tussen Weidenbach en Mürlenbach

Het was vannacht vreselijk koud. Min negen volgens lokale weersberichten. Mijn min twee slaapzakje lijkt niet opgewassen tegen dit soort barre omstandigheden. Maar met binnenhoes en alle kleren aan lukt het toch de nacht enigszins slapend door te komen.
We doen op ons gemakje aan; ontbijtje, koffie, daarna spullen inpakken. De zon priemt tussen de bomen door. Het begin van de dag ziet er mooi uit. Ons eerste doel voor vandaag is Salm waar, naar wij hopen, Kaffee und Kuchen op ons zal staan te wachten.
De tocht naar Salm voert door een bosbouwgebied. Vrijwel alleen maar naaldbomen, keurig netjes in een rij en brede paden waar grote machines makkelijk langs kunnen. Het winterse landschap maakt het mooi, anders zou het een vrij saaie tocht zijn. Onderweg komen we nog wel een Wegkreuz tegen, maar die staan er sowieso heel veel hier. Niet veel later zien we een kudde herten voor ons in het bos wegschieten.

In Salm blijkt geen horeca te zijn. We lunchen buiten in een houten overkapping dat wel iets wegheeft van een bushalte. Het is duidelijk geen plek van hangjongeren; geen graffiti, geen snijwerk in het hout, geen brandplekken, geen rotzooi, niets, alles nog keurig netjes in orde. Even overwegen we om ergens “NKBV was here” neer te kalken…
Omdat er verder niks te zien is in Salm, wippen we de katholieke St. Hubertuskerk binnen. Blijkbaar worden in Duitslands niet zoals in Nederland, massaal de kerstbomen en kerststalletjes opgeruimd met Driekoningen. In de kerk staan maar liefst twee kerstbomen en een stal. Voor in de kerk staat een kleurrijk altaarstuk met een handjevol heiligen waarvan we de met pijlen doorzeefde Sebastiaan makkelijk herkennen. De heilige Hubertus, naar wie de kerk vernoemd is, staat in het midden, samen met zijn hertje met kruisbeeld tussen het gewei. De anderen zijn voor ons een raadsel. Er zijn er ook zo ontzettend veel.

De Kaffee und Kuchen blijft roepen en gelukkig weet Willem voor negentig procent zeker dat in het buurdorp Weidenbach het hotel Pappelhof open zal zijn. In sneltreinvaart leggen we de vier kilometer over de spekgladde weg naar het dorp af. Naast het hotel stroomt een beekje waarvan de bovenlaag is bevroren. Het daaronder stromende water vormt een fascinerend schouwspel waar we geboeid blijven kijken. Maar niet voor lang. In het hotel is het bijzonder warm. De meeste kledinglagen worden afgepeld, de toiletten een half uur bezet en grote stukken Kuch met Kaffee of Kakao worden aangerukt.

Helemaal voldaan gaan we op zoek naar een plek om te kamperen. Dit deel van de tocht voert langs grotendeels nog onbetreden paden. Alleen sporen van wild zijn zichtbaar in de sneeuw. Willem loopt voorop om een pad voor ons in de diepe sneeuw te maken. Het is een bijzonder mooi stuk om te lopen.
We komen langs een open plek, waar we getrakteerd worden op een kleurrijke zonsondergang. De plek lijkt prima geschikt als kampeerplaats, maar we besluiten een stukje door te lopen, omdat we op de kaart hebben gezien dat daar een huisje staat. Misschien wel een plek waar we droog en warm binnen kunnen zitten. Helaas is het huisje op slot en ligt het pal naast een veel gebruikt bospad. Even ontstaat er wat discussie of we hier gaan kamperen of teruglopen naar de open plek. We besluiten het laatste.
Na het eten lopen Willem, Ronald, Kees en ik terug naar het huisje om hout voor een kampvuur te halen en pallets om te zitten. De avond brengen we gezellig door rond het kampvuur.

ZONDAG 29 JANUARI

Van kampeerplek naar Birresborn

Vannacht was het al niet meer zo koud als voorgaande nacht, wat niet wil zeggen dat het dus lekker warm was…
Als we ’s ochtends de tent uit kruipen is de wereld gehuld in mist. Ook vandaag doen we lekker rustig aan en genieten van de bijzondere witte wereld waarin we vertoeven. Via nog meer onbetreden paden met een dik pak sneeuw dalen we af naar Mürlenbach. Door de dempende werking van de sneeuw en de mist is het muisstil om ons heen. We zien nog geen vijftig meter voor ons.

Als we het dorp naderen veranderen de mooie paden in verharde spekgladde wegen en begint het zachtjes te regenen. We nemen een korte break in het dorp en lopen daarna in hoog tempo langs de Kyll naar Birresborn. Het pad is over de gehele lengte niet bijster interessant. Rond half twaalf zijn we bij de auto’s en nemen we afscheid van elkaar.
We zijn het er over eens dat de winterbivak bijzonder geslaagd was: we hadden sneeuw, enkele zeer mooie etappes, een kampvuur, fijn gezelschap en onze biologische klok is weer bijgezet. De volgende winterbivak staat al op de kalender voor volgend jaar!

Frank van der Zande